Parking στη Θεσσαλονίκη

Ξυπνάω το πρωί στη Θεσσαλονίκη, στο σπίτι του κουμπάρου - μην ρωτάτε πως βρέθηκα 504 χιλιόμετρα μακρυά από το σπιτάκι μου. Όλα έδειχναν μια όμορφη ημέρα, ο καφές ζεστός και σκέτος, το πακέτο με τα τσιγάρα γεμάτο και ο Άγγελος ξύπνησε νωρίς. Φύγαμε προς τον Θερμαϊκό για να πιούμε έναν δεύτερο καφέ. Μετά από δεκαπέντε μόνο λεπτά περιήγησης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, βρήκαμε parking σε μία παράλληλο της Βενιζέλου. Ένοιωσα πιο τυχερός και από τον Γκαστόνε.

Ο καφές τελείωσε και ήρθε η ώρα να απολαύσουμε τις γαρίδες που θα μαγείρευε ο Χάτζας. Τότε αρχίσανε όλα.

Η κλίση της δημοτικής αστυνομίας στο παρμπρίζ έμοιαζε σαν να ταν πράξη του διαβόλου. Ο ήχος που έκανε το σακουλάκι το οποίο προστάτευε την κλίση από την βροχή  έμοιαζε με γέλιο νεκροθάφτη. Κάθισα, το σκέφτηκα και ηρέμησα. Συνειδητοποίησα πως είναι αντισυνταγματικό να επιβάλει τον νόμο οποιαδήποτε οργάνωση, εταιρία ή δήμος παρά μόνο η ελληνική αστυνομία. Δεν θα την πλήρωνα και τέλος. Εκείνη την στιγμή ακούγετε η φωνή του Χάτζα να λέει κάτι για πινακίδες. Τρέμω μόνο στην ιδέα, και ναι, έλειπε η μπροστά πινακίδα.

Μετά από τριάντα δευτερόλεπτα ησυχίας και άλλα τριάντα βρισίματος, θυμήθηκα την ατάκα που διάβασα κάπου στο διαδίκτυο.

"Σεξ και βία στη δημοτική αστυνομία"


Τα νεύρα αντικατέστησε το άγχος. Σε μερικές ώρες είχα εργαστήριο στην Αθήνα, και έπρεπε να γυρίσω για να μην το χάσω.  Μπαίνω στο αμάξι και φεύγω απ' ευθείας για το ταμείο του δήμου. Κλειστό προφανώς. Μου λέει ο θυρωρός πως αν πάω στο τμήμα της δημοτικής αστυνομίας, ίσως με βοηθήσουν. Η ώρα περνάει... Μόλις ξεκινάω πέφτει το ρεύμα στα φανάρια και φυσικά οι κάφροι δημιουργούν ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα. Σαράντα λεπτά μετά είμαι στο τμήμα και ακούω τον υπεύθυνο βάρδιας να μου λέει να πάω στην Αριστοτέλους να πληρώσω πρώτα. Επιστρέφω στο κέντρο, το μποτιλιάρισμα είναι ακόμη χειρότερο και μου παίρνει καμιά ώρα. Μόλις μπαίνω στο ταχυδρομείο, πέφτει το ρεύμα και εκεί. Το ρεύμα φυσικά ήρθε αφού έκλεισε για το κοινό η δημοτική αστυνομία.

Τελικά έχω ξεμείνει Θεσσαλονίκη και ενώ το πρωί ένοιωθα ποιο τυχερός από τον Γκαστόνε, πλέον νοιώθω πιο άτυχος από τον Ντόναλντ.