Gamers

Η ριπή, ηχογραφημένη από το ΑΚ-47 στο counter strike, χτυπά στο κινητό κατά τις τέσσερις το απόγευμα. Ανοίγω τα μάτια μου και κοιτάζω αριστερά-δεξιά με ένα βλέμμα που δηλώνει κακία και αγριάδα. Σηκώνομαι και φοράω τις παντόφλες μου έχουν το σχήμα ποντικιού της Microsoft. Μια νέα μέρα ξεκινάει.

Σκέφτομαι πως είναι λάθος να πλύνω τα δόντια μου μιας και δεν θα δω την γκόμενα σήμερα, άσε που θα χαλάσει και την γεύση του καφέ. Έτσι λοιπόν, φοράω το FPS t-shirt μου (First Person Shooter) και βάζω 4 κιλά ζελέ στο μαλλί μου. Είμαι πλέον έτοιμος να φύγω.

Μόλις βγαίνω από το σπίτι, καταριέμαι για ακόμη μια φορά την μοίρα μου επειδή αναγκάστηκα πριν 2 μήνες να πουλήσω την μηχανή μου για να αγοράσω το Playstation 3 με 60Gb σκληρό δίσκο. Όπως και να έχει όμως, οι προτεραιότητες μου παρέμεναν σωστές, έτσι με χαμόγελο ξεκινώ να περπατάω προς το Internet Cafe της γειτονιάς.

Μόλις φτάνω μπαίνω μέσα και χαιρετώ τους πάντες εκτός από το αφεντικό του μαγαζιού επειδή του χρωστάω περίπου 40 ώρες gaming. Το team είναι ήδη εκεί και με περιμένει για να αρχίσουμε. Κάθομαι, για ακόμη μια φορά επί πιστώσει, και ανοίγω το CS (Counter Strike).

(Ώρα 10:00)

Χτυπάει το κινητό μου, νοιώθω την δόνηση στην τσέπη μου να μου γαργαλάει τα απόκρυφα.

- "Έλα μωρό μου, παίζω τώρα.. τι θέλεις;"
- "Αααα παίζεις; Να μην σε ενοχλώ.. Απλά να ξέρεις, θα βγω για clubing με τον Ορέστη."
- "Ναι, OK.. άντε τα λέμε.."

Ο συμπαίκτης μου αρχίζει να βρίζει επειδή δεν πέταξα την χειροβομβίδα στην ώρα της.

(Ώρα 04:00)

Χτυπάει ξανά το κινητό μου.

- "Έλα ρε μωρό μου, τι θέλεις πάλι;"
- "Ε καλά συγνώμη.. απλά να σε ενημερώσω πως έφυγα από το club και πως θα πάω στο σπίτι του Ορέστη να μου δείξει τα χρώματα των τοίχων".
- "Καλά, μετά πέρνα από εδώ να φύγουμε μαζί."
- "Εντάξει μωράκι μου.."

- "Ρε μαλάκα θα παίξεις ή θα μιλάς στο κινητό όλη μέρα;"
- "Ε δεν ξέρεις τις γυναίκες τώρα ρε φίλε;"

(Ώρα 12:00)

Ανοίγει η πόρτα του Internet cafe και μπαίνει μέσα η γκόμενα μου.

- "Καλημέρα μωράκι μου, τι κάνεις;"
- "Κουρασμένος είμαι. Άντε πάμε να φύγουμε. Τι ώρα είναι;"
- "Δώδεκα το μεσημέρι."
- "Ά ωραία, πεινάω κι όλας. Πως πέρασες εχτές;"
- "Τα ίδια και τα ίδια ρε μωρό μου, ξέρεις τώρα, γυναίκοπαρέα και ύπνος νωρίς..."
- "Έτσι μπράβο, όχι σαν τις άλλες που γυρνάνε από δω και από κει.. Άντε πάμε σπίτι μου.."

Σηκώθηκα και έφυγα από το μαγαζί, θα πήγαινα στο σπίτι μου, θα έτρωγα και θα την έπεφτα ξανά μέχρι να ξανά ακουστεί η ριπή του AK-47.