Ταξίδι με τρένο

"Ταξιδεύοντας" είναι ο τίτλος μιας από τις αγαπημένες μου συλλογές του Παύλου Σιδηρόπουλου. Κάθε φορά που φτάνω στην Αθήνα με τρένο (συνήθως είναι ξημέρωμα και τα φώτα της πόλης ακόμη αναμμένα) θυμάμαι τον στοίχο "Η Άννα μου 'πε Παύλε, η Αθήνα είναι τρελή.. την νύχτα ολοφώτιστη, την μέρα σκοτεινή..".

Το ταξίδι για πολλούς είναι απλά η μεταφορά από ένα μέρος σε ένα άλλο. Για κάποιους άλλους όμως είναι κάτι περισσότερο, κάτι μαγικό που ηρεμεί και καλμάρει το μπουχτισμένο απ' τα πολλά μυαλό. Αν εξαιρέσουμε το νυχτερινό ταξίδι στο κατάστρωμα ενός αργού καραβιού (βλέπε Τιτανικό - DiCaprio - πριν την απόπειρα αυτοκτονίας της Rose) , το τρένο είναι ο πιο δελεαστικός τρόπος να ταξιδέψει κάποιος που αγαπά τα ταξίδια.

Το ταξίδι με τρένο το χωρίζω σε τρεις περιπτώσεις. Εκείνη που βιάζεσαι, φοράς το πουκαμισάκι σου, πληρώνεις το κερατιάτικo εισητήριο και κάνεις Αθήνα-Θεσσαλονίκη σε τέσσερις ώρες παρέα με σνομπ νεόπλουτους που δεν αγόρασαν ακόμη BMW.  Η δεύτερη περίπτωση είναι που ταξιδεύεις με παρέα και συζητάς μέχρι να αντιληφθείς πως τελικά δεν ταιριάζετε, με αποτέλεσμα να προσπαθείς να κοιμηθείς για να ηρεμήσει το μυαλό από το φιλικό πρήξιμο. Η τρίτη και καλύτερη περίπτωσή, αυτή που θα αναλύσω και περισσότερο, είναι εκείνη που ταξιδεύεις μόνος, γνωρίζεις κάποιον (ή - κατά προτίμηση - κάποια) και ανοίγεις διαλόγους περί ανέμων και υδάτων. Φυσικά, όταν και αν σε κουράσει αυτό, μπορείς ανά πάσα στιγμή να επιστρέψεις στην θέση σου και να ρεμβάζεις στο παράθυρο μέχρι την άφιξη σου.

Η γνωριμία συνήθως γίνεται με την πρόφαση του τσιγάρου το οποίο απαγορεύετε σε όλη την αμαξοστοιχία. Πετάς απλά την φράση "χμ, πως θα γίνει να καπνίσουμε ένα τσιγαράκι;" και αμέσως ο ενδιαφερόμενος θα σε κοιτάξει για να δει αν έχεις λύση στην απαγόρευση της κακιάς αυτής συνήθειας. Ξάφνου βρίσκεσαι στο διάδρομο μεταξύ τον βαγονιών καπνίζοντας με τη νέα συντροφιά και συζητώντας  για το πόσο λάθος είναι να μην έχουν έστω ένα βαγόνι για καπνίζοντες.

Σε ένα από τα ταξίδια μου έτυχε να έχω μαζί ένα μπουκάλι ουίσκι το οποίο στάθηκε στήριγμα στην απόλαυση του ταξιδιού μιας και το άδειασα μαζί με ένα παλικάρι που σπούδαζε Θεολογία. Φανταστείτε δυο ανθρώπους που απολαμβάνουν τα ποτάκια τους και συζητούν φιλικά και απόλυτα πολιτισμένα για ένα θέμα στο οποίο δεν έχουν καμία απολύτως κοινή γνώμη - και μάλιστα θέμα για το οποίο έχουν κλείσει σπίτια και έχουν γίνει πόλεμοι. Ρε τι σου κάνει το αλκοόλ και το κουπέ του τρένου!!

Η αμαξοστοιχία 604 που πάει από Αθήνα στο Ορμένιο (τέρμα πάνω Αλεξανδρούπολη) μέσω Θεσσαλονίκης φυσικά, καθημερινά στις 23:55 τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι δρομολόγιο αντίκα πλέον με συναισθηματική αξία για πολλούς επιβάτες. Αμέτρητες οι ιστορίες που έχω να πω για αυτό το δρομολόγιο, αφού το έκανα τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα για έξι μήνες, δεν χωρούν όμως σε ένα άρθρο, ίσως να γράψω βιβλίο κάποτε!

Συνιστώ ανεπιφύλακτα το ταξίδι με τρένο, στο κάτω κάτω μπορείς να σηκωθείς και να κάνεις και μια βόλτα στα βαγόνια του. Μπορείς να αράξεις στο bar και να απολαύσεις μια φτηνιάρικια, αλλά σε υψηλή τιμή, μπύρα. Ιδανικά που αν δεν γνωρίσεις δεν μπορείς να καταλάβεις την αξία τους!