Ρατσισμός

Σχεδόν είκοσι μέρες από το τελευταίο άρθρο μου, και αφού έχω τελειώσει με επιτυχία την εξεταστική, επιστρέφω με θέμα σοβαρό αλλά - όπως πάντα - παρουσιασμένο όπως είναι στο δικό μου περίεργο μυαλό!

Γυρνώντας από νυχτερινό γλέντι (μπύρες στο μπαλκόνι ενός φίλου) κατά τις έξι τα χαράματα, σκεφτόμουν πως οι άνθρωποι όσο γερνούν, περνούν τα στάδια της ανθρωπότητας ως προς τον ρατσισμό - αυτό φυσικά με αισιόδοξες ελπίδες για το μέλλον.

Ας ξεκινήσουμε με την βρεφική ηλικία, όλα τα μωρά είναι απολύτως αθώα και μοιάζουν σα σταγόνες νερού. Δεν έχουν και πολλές παρέες παρά μόνο τα αδέρφια τους και την οικογένεια τους. Κάτι που συνέβαινε στους πρώτους ανθρώπους που δεν ξεχώριζαν μεταξύ τους λόγο αθωότητας ή πιο σωστά λόγω άγνοιας μιας και κανείς δεν τους είχε πει πως ο τύπος στην απέναντι σπηλιά είναι διαφορετικός - άρα κακός!

Αργότερα, καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, αρχίζουν να διαφέρουν, να τους αρέσει περισσότερο άλλο παιχνίδι από ότι αρέσει στους φίλους τους, να έχουν πρόσβαση σε άλλα αγαθά με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν και άλλο δρόμο. Αυτό μου θυμίζει την δημιουργία των φυλών, της κουλτούρας της κάθε ομάδας ανθρώπων τα ήθη και τα έθιμα της. Παραμένουν όμως όλα ειρηνικά.

Εφηβεία. Η ηλικία που όλοι προσπαθούν να ξεχωρίσουν, να γίνουν καλύτεροι από τους άλλους, να δείξουν πως έχουν κάτι περισσότερο. Η ζήλια για τον δυνατό τους κάνει δυνατότερους και η απέχθεια για τον αδύνατο τους κάνει υπερόπτες. Έχουμε φτάσει στην εποχή που οι μαύροι είναι σκλάβοι, και ο ρατσισμός έχει χτυπήσει κόκκινο. Δεν είμαστε μακρυά από εκείνη την εποχή, ακόμη δεν έχει εξαλειφθεί πλήρως..

Αν προχωρήσουμε λίγο ακόμη, στη μέση ηλικία, στο μυαλό μας έρχεται το σήμερα. Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεν, αλλά οι περισσότεροι έχουν ακολουθήσει ένα δρόμο και δεν επιζητούν κάποιον άλλο. Έτσι και ο ρατσισμός στην εποχή μας, οι περισσότεροι τον θεωρούν λάθος αλλά υπάρχουν ακόμη και οι λίγοι που τον δέχονται και τον επευφημούν.

Εύχομαι, λοιπόν, να ισχύουν οι σκέψεις μου. Το μέλλον να είναι σαν τα γερόντια, που ξεχωρίζουν μόνο από τους γνωστούς τους, βοηθιούνται μεταξύ τους και αγαπιούνται. Εύχομαι έτσι να γίνουν όλοι οι άνθρωποι σε όλα τα στάδια της ηλικίας τους. Εύχομαι να σταματήσουν να ξεχωρίζουν μεταξύ τους.

- "Μου αρέσει αυτή η κοπέλα.."
- "Όχι ρε φίλε, αυτή είναι Αλβανίδα.."
- "Έχει 2 πόδια, 2 χέρια, 2 μάτια και γενικότερα ακριβώς ότι έχω και εγώ, το μόνο που την κάνει να διαφέρει από της άλλες, είναι η θεσπέσια ομορφιά της."
- "Ναι αλλά είναι Αλβανίδα.."
- "Και;"