Νοσοκομεία Επαρχίας

Επιστροφή στην αρθρογραφία μετά από πολυήμερες διακοπές και άπειρη χαλάρωση με καλή παρέα και με καλό σπιτικό φαγητό (όνειρο κάθε φοιτητή).

Το σημερινό θέμα είναι ένα από αυτά τα δύσκολα, αυτά που με όποιον και να τα συζητήσεις, θα συμφωνήσεις, θα επαυξάνεις, θα κράξεις και εσύ αλλά θα έχεις και πάντα λόγο να το συζητάς μιας και ποτέ δεν θα λυθεί σαν πρόβλημα. Τα νοσοκομεία στην Ελλάδα (δεν αναφέρομαι στο εξωτερικό, όχι επειδή είναι καλύτερα, αλλά επειδή δεν έχω προσωπικές εμπειρίες - και εύχομαι να μην αποκτήσω..) στάζουν προβλήματα όπως το κανταΐφι στάζει σιρόπι.

Τα προβλήματα που υπάρχουν συνήθως είναι γνωστά. Αναφέρομαι στην έλλειψη κρεβατιών και στην απαίτηση των γιατρών για διαφόρου είδους φακελάκια (απλά. αεροπορικά, ροζ, αρωματισμένα, με κουνελάκια ή χωρίς - το περιεχόμενο πάντα ίδιο, εκείνα τα χρωματιστά κομμάτια χαρτιού που γράφουν αριθμούς επάνω..). Για αυτά τα προβλήματα έχουμε ακούσει, έχουμε μιλήσει, έχουμε στεναχωρηθεί.. αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα γράψω για αυτά αλλά θα αναφέρω άλλα που δεν ακούμε συχνά.

Τα προβλήματα που θέλω να αναφέρω, υπάρχουν συνήθως σε μικρές πόλεις με λίγο πληθυσμό - κάτι που δεν είναι απόλυτο, απλά έτσι το έχω αντιληφθεί προσωπικά.

Ας ξεκινήσουμε με τους ατάλαντους που τρυπάνε φλέβες. Νοσηλευτές και νοσηλεύτριες που κάνουν την πρακτική τους άσκηση, δεν έχουν καμία εμπειρία στο τρύπημα με αποτέλεσμα να κάνουν την "δουλειά" σε πολύ, ψυχοφθόρο, χρόνο και φυσικά επώδυνα. Θα μου πείτε, πως αλλιώς θα αποκτήσουν εμπειρία; Πως αλλιώς θα μάθουν να τρυπάνε αν δεν σπάσουν και μερικές φλέβες; Δεν είναι δικό μου πρόβλημα αυτό όμως.. δεν έφταιξε σε τίποτα το χεράκι μου να ανοιχτεί επτά φορές σε τριάντα έξι ώρες (συν τρεις στο άλλο χέρι - αφού έχω δύο γιατί να μην μάθουν και από την άλλη;). Στην τελική, μπήκα στο νοσοκομείο λόγο ίωσης για δύο μέρες.. η ίωση πέρασε αμέσως αλλά το χέρι μου ακόμη πονάει (και έχει περάσει μια εβδομάδα).

Το δεύτερο ζήτημα που πρέπει να αναφερθεί είναι η συμπεριφορά των γιατρών. Είναι ανήκουστο να μπαίνει ο γιατρός στο δωμάτιο, να βλέπει έναν ασθενή είκοσι δυο ετών και να ψάχνει την μητέρα του για να ρωτήσει τι έχει. Αυτό ονομάζετε προσβολή νοημοσύνης και είναι ένα από τα χειρότερα είδη υπεροψίας. Δηλαδή, εγώ, που έχω μάθει να αντιμετωπίζω μόνος μου ακόμη και αυτές τις καταστάσεις, τι είμαι; Κανένας εξυπνότερος; Μπα.. απλά ο γιατρός, στα είκοσι δύο του, μάλλον έψαχνε ακόμη το στήθος της μαμάς για πρωινό.

Στην συμπεριφορά τον γιατρών πρέπει να αναφερθεί και το ότι όταν ο γιατρός έχει διοριστεί στην επαρχεία, ενώ δεν το ήθελε, πολλές φορές είναι μίζερος και κάνει αγγαρεία αντί για να εκτελεί το σεβαστό του έργο. Ούτε αυτό είναι απόλυτο αλλά συμβαίνει.

Αυτά τα προβλήματα είναι που ενόχλησαν εμένα στην πρόσφατη επίσκεψη μου σε ένα νοσοκομείο επαρχίας. Για να μην φανώ αχάριστος, πρέπει να αναφέρω πως υπήρχαν πολλά ελεύθερα κρεβάτια, άριστη και άμεση εξυπηρέτηση, τόσο στα επείγοντα περιστατικά όσο και στο δωμάτιο που με έβαλαν και φυσικά παρά την ταλαιπωρία θεραπεύτηκα άμεσα και με σωστές μεθόδους. Θα έπρεπε όμως να αναφέρω όλα αυτά τα καλά ή θα έπρεπε να τα θεωρώ στάνταρ όπως το ότι οι τοίχοι είναι άσπροι;