Εξεταστική reloaded

Είναι η εποχή που οι ρουφιανάκιδες των παρατάξεων δείχνουν για πιο λόγο πρέπει να τους ψηφίσεις στις εκλογές του επομένου έτους..

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή..

Στο εξάμηνο που μας πέρασε, κάποιοι παρακολουθούσαν θεωρίες και κάποιοι όχι. Όπως είναι λογικό, αυτοί που παρακολουθούσαν δεν ξεπερνούσαν το 10% των άλλων που βρίσκονταν στο απέναντι ουζερί λόγω ανεξάντλητης βαρεμάρας. Ήταν και θερινό εξάμηνο, οι παραλίες γονάτιζαν μπροστά στα πόδια των καημένων φοιτητών οι οποίοι με τη σειρά τους υπέκυπταν στα δίχτυα της διασκέδασης.

Ποια παρακολούθηση μου λες, που κρατώ ανοιχτά τα μάτια μου για να μην πνιγώ;

Σε αντίθεση με τους έτοιμους ανά πάσα στιγμή για beach volley, έχουμε τα λουλούδια που ξεροσταλιάζουν στις αίθουσες διδασκαλίας περιμένοντας με άγχος και ανυπομονησία την εξεταστική. Ξυπνούν νωρίς το πρωί και τρέχουν για να μη χάσουν την παράδοση ακόμη και του πιο βαρετού καθηγητή. Οι σωστοί φοιτητές, που ότι τους λέει ο καθηγητής, το κρατούν σε σημειώσεις, και οι ακόμη πιο σωστοί που μόλις γυρίσουν σπίτι, καθαρογράφουν αυτές τις σημειώσεις. Αυτές οι σημειώσεις είναι και το θέμα μας.

Οι σημειώσεις, ξεκινούν από λευκό χαρτί (κατά προτίμηση εκείνο με τις γραμμές), ο καλός ο φοιτητής γεμίζει φύλλο φύλλο γράφοντας ότι μπορεί περισσότερο που θα τον βοηθήσει στην εξεταστική (Θυμάμαι πως σε κάτι σημειώσεις που έπεσαν στα χέρια μου είχε την ατάκα "ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο καθηγητής είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ.", δεν γνωρίζω πως θα βοηθούσε αυτό στην εξεταστική, φαντάζομαι με έναν ήλιο πράσινο ζωγραφισμένο στο γραπτό;). Καθ' όσο γεμίζουν τα κενά φύλλα, ο φοιτητής πλησιάζει στο να γίνει το θύμα του εξαμήνου.

Μια εβδομάδα πριν την λήξη των μαθημάτων, παρατάξεις ορμούν με λύσσα (έχουν ξεχάσει καφέδες και παραλίες) να φάνε τις σημειώσεις. Παίρνουν - για προσωπική, φυσικά, χρήση - τις σημειώσεις του "μαλάκα" και από την στιγμή που το αρπακτικό τους χέρι ακουμπήσει τα αθώα φύλλα, αυτά χάνουν την, διόλου μικρή, αξία που έχουν.

Φανταστείτε ένα χέρι να παίρνει μια ζελατίνα με σημειώσεις από ένα άλλο, εστιάστε στις σημειώσεις μέχρι να φτάσουμε στο πρώτο βιβλιοπωλείο, παρακολουθήστε τις σημειώσεις να μπαίνουν στο φωτοτυπικό. Τέλος, βγαίνει ένα αντίγραφο και έχεις δυο, από τα δυο τέσσερα, από τα τέσσερα οκτώ, δεκαέξι, τριάντα δυο, εξήντα τέσσερα μπλα μπλα μπλα μπλα...

Η φρίκη είναι πως τελικά όλη αυτή η διαδικασία καταντάει μούφα πολλές φορές, επειδή οι σημειώσεις συρρικνώνονται στα φωτοτυπάδικα και γίνονται σκονάκια σε μηδενικό χρόνο. Έλα που αν τριάντα άτομα έχουν τα ίδια σκονάκια, ο καθηγητής τους παίρνει πρέφα και τους κόβει όλους, μαζί με τον τύπο που κρατούσε τις σημειώσεις. Και μετά ακούς την φράση "Εγώ το παρακολουθούσα, έγραψα καλά, και με έκοψε"..

Μα τον ανεκδιήγητο καθηγητή..