Ελλάδα στις φλόγες

Συνήθεια έχει γίνει να βλέπουμε φλόγα στην TV. Τόσες περιπετειώδης ταινίες και σειρές μας μας έκαναν το μυαλό ζελέ και δεν ξεχωρίζουμε το αληθινό με το ψεύτικο. Μόνο που ζήσαμε κάτι αληθινό τον Αύγουστο. Ζήσαμε την κόλαση, ίσως κάτι χειρότερο από την κόλαση..

Εβδομήντα τρεις άνθρωποι πέθαναν.
Σχεδόν 2,5 εκατομμύρια στρέμματα κάηκαν.
Περισσότερες από 6.000 πυρκαγιές έλαβαν χώρα.

Οι τρείς πάνω γραμμές είναι αλήθεια. Στεγνή και ασάλιωτη αλήθεια. Σκληρή αλήθεια. Πόνος, απογοήτευση, πλήρης διάλυση και καταστροφή. Η ελεημοσύνη έφτασε, η Ευρώπη (ακόμη και το ανατολικό μπλοκ, που μετά το θέμα "ακαθάριστο προϊόν" θεωρείτε 3ος κόσμος για εμάς τους πλούσιους και όμορφους) στέλνει αεροπλάνα και ελικόπτερα να βοηθήσουν στην κατάσβεση. Οι φωτιές όμως δεν σβήνουν. Αντίθετα μεγαλώνουν, πολλαπλασιάζονται.

Καθώς οι πυροσβέστες δίνουν μάχες ζωής για τρείς και εξήντα, καθώς οι "μεγάλοι" εκμεταλλεύονται προεκλογικά την καταστροφή, η Ζαχάρω γονατίζει. Θυμάμαι τους τρομαγμένους κατοίκους να μιλούν τηλεφωνικά με τα κανάλια και να ζητούν βοήθεια. Όχι βοήθεια για να σώσουν την τηλεόραση, το DVD και τα λεφτά που χουν στο στρώμα τους. Ζητούν βοήθεια για να μην πεθάνουν, αυτοί και τα παιδιά τους. Και όλα καίγονται, μαζί με όλα και άτυχοι άνθρωποι.

Η αλήθεια είναι πως δεν λυπάμαι αυτούς που κάηκαν, αυτοί τελείωσαν, έφυγαν, πέταξαν μακριά και περνούν μια χαρά εκεί που είναι. Δεν τους λυπάμαι, όχι τουλάχιστον όσο αυτούς που έζησαν, αυτούς που μέσα σε λίγες ώρες έχασαν το παιχνίδι χωρίς καν να παίξουν. Αυτοί είναι οι αληθινά χαμένοι. Τα παιδιά αυτά δεν γνωρίζει κανείς πότε θα ξανάχουν δικό τους σχολείο και δικό τους σπίτι στο αγαπημένο χωριό τους. Τα παιδιά αυτά έζησαν τον τρόμο, και δεν είναι κάτι που ξεχνιέται, ακόμη και με τους καλύτερους τρόπους αντιμετώπισης.

Δεν γνωρίζω επίσης ποιος έχει την ευθύνη για όλα αυτά. Ο εμπρηστής; που προφανώς τώρα έχει 200 στρέμματα δίπλα στην Ιωνία οδό.. Οι πολιτικοί; που δεν έκαναν καμιά προετοιμασία για ακόμη μια φορά σε μια χώρα που κάθε χρόνο καίγετε.. Ή μήπως εγώ; που ψήφησα το 2004.. που κάθισα στο σπίτι μου τις ημέρες των πυρκαγιών για να μην αναπνεύσω στάχτη.. που είδα στην τηλεόραση το πιο τρομακτικό θρίλερ που έχω δει ποτέ..

Άκουγα να μαλώνουν, ο Παπανδρέου να ρίχνει ευθύνες στον Καραμανλή ο οποίος με την σειρά του μιλούσε φοβισμένος. Ξέρω τι φοβόταν.. 2-3 εβδομάδες πριν τις εκλογές; Φυσικά και φοβόταν.. Δεν τους αξίζει όμως ούτε να μιλάω για αυτούς. Αν μιλήσω ο λόγος μου θα έχει πολλά κοινά με του Λεβέντη.

Δεν θέλω να μιλήσω λοιπόν. Θέλω να ακούσω.. Θέλω να δω.. τις υποσχέσεις να γίνονται αλήθεια.. γιατί αν δεν γίνουν.. θα γίνει πανικός, δεν είναι όπως άλλες φορές.. 73 οικογένειες είναι ένας μικρός στρατός..