Διήγημα

Είχε εργαστήριο μισή ώρα αργότερα, ο λόγος για τον Αχιλλέα που βαριόταν ότι είχε να κάνει με την σχολή του. Στο κάτω κάτω δεν ήταν και η πρώτη επιλογή του, αυτός ήθελε να σπουδάσει στην Θεσσαλονίκη, την πόλη που αγαπούσε. Η Αθήνα όμως ήταν η πόλη που με τον χαμηλό βαθμό πανελληνίων κατάφερε να περάσει. Έτσι λοιπόν θα τελείωνε την σχολή ηλεκτρονικής στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας και ίσως το μέλλον του να ήταν στην Θεσσαλονίκη.

Καθόταν στα σκαλιά έξω από την αίθουσα του εργαστηρίου φυσικής, σκεπτικός και στεναχωρημένος. Είχε επιστρέψει εκείνο το πρωί από την Θεσσαλονίκη στην οποία φοιτούσε η κοπέλα του, Ζωή. Δεν μπορούσε να πάρει το μυαλό του από την χθεσινοβραδινή νύχτα που το γυμνό κορμί της Ζωής του κρατούσε συντροφιά. Αναρωτιόταν συνέχεια αν ένοιωθε το ίδιο και εκείνη - κάτι περίεργο για αυτόν που πάντα στις σχέσεις του, με εξαίρεση την παρούσα, ήταν σκληρός και αδιάφορος. Εκείνη την στιγμή χτύπησε το κινητό του τηλέφωνο, από την αναγνώριση κλήσης κατάλαβε πως είναι ο Άγγελος. Το σηκώνει και ακούγεται η βαριά φωνή του.

- "Αχιλλέας."
- "Φίλε, που είσαι;"
- "Στο Τ.Ε.Ι., γύρισα το πρωί.."
- "Στην Αθήνα; Δεν ξέρεις; Δεν σου είπε κανείς;"
- "Τι να ξέρω ρε; Το πόσο μίζερος είσαι; Το ξέρω χρόνια τώρα..λέγε και μπαίνω στο εργαστήριο σε λίγο!"
- "Ρε φίλε, ρε Αχιλλέα, δεν μπορώ..Η ζωή είναι στο νοσοκομείο.... τράκαρε με την μηχανή το πρωί.."

Μια παύση ενός δευτερολέπτου άφησε το στίγμα της εκείνη την στιγμή. Ο Αχιλλέας σηκώθηκε, και ο φόβος τον ακούμπησε στον αυχένα.

- "Ρε βλαμμένε, ξέρεις πως με ενοχλούν αυτές οι πλάκες."
- "Δεν κάνω πλάκα, σου ορκίζομαι."

Ο Άγγελος ακουγόταν τρομαγμένος, ίσως έκλαιγε. Ήταν αδελφικός φίλος του Αχιλλέα ο οποίος τον ήθελε και για κουμπάρο του. Η αλήθεια είναι πως δεν έκανε ποτέ τέτοιες πλάκες, τα πράγματα ήταν άσχημα για να μιλάει έτσι στο τηλέφωνο. Ο ιδρώτας του Αχιλλέα είχε παγώσει. Δεν ήξερε πως να αντιδράσει, δεν ήξερε τι να κάνει.. Είχε στο μυαλό του την Ζωή να γελάει και να τον κοιτάει στα μάτια, δεν είχε σκεφτεί ποτέ πως υπήρχε πιθανότητα στραβής. Όλα ήταν τέλεια μέχρι εκείνη την στιγμή.

- "Πως είναι; Πού χτύπησε; Γιατί είναι στο νοσοκομείο;"
- "ΡΕ ΔΕΝ Μ 'ΑΚΟΥΣ;; Χάλια είναι, είδα τον αδερφό της στην τράπεζα, ήταν χαμένος, δεν σκεφτόταν.. Πάω να δω, σε λίγο φτάνω θα σε ξαναπάρω."

Άρχισε να περπατάει σταθερά και γρήγορα, ταυτόχρονα προσπαθούσε να την πάρει τηλέφωνο, ήταν κλειστό. Πήρε τον Γρηγόρη τον αδερφό της ζωής.

- "Ναι"
- "Είναι καλά;"
- "Όχι, Αχιλλέα.. δεν ξέρουν καν αν θα ζήσει.. δεν έχω χρόνο και για 'σένα τώρα. Βρες αίμα." είπε ο Γρηγόρης και του έκλεισε το τηλέφωνο.

Σταμάτησε και κοίταξε έξω από το παράθυρο του διαδρόμου, τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν ζεστά στα μάγουλα του. Έδωσε δέκα δευτερόλεπτα στον εαυτό του να ηρεμήσει. Η Ζωή κινδύνευε και δεν εμπιστευόταν κανένα για να την βοηθήσει.

- "...Εφτά, οκτώ, εννιά, ΔΕΚΑ", άρχισε να περπατάει και πάλι με γρήγορο ρυθμό. Είχε πόλεμο μπροστά του, δεν ήξερε πόσο αίμα χρειαζόταν αλλά όσο και να 'ταν θα το έβρισκε. Ένα τσούρμο σπουδαστές ήταν μπροστά του, δεν μπορούσε να περάσει..

- "ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΑΣ ΡΕ ΚΑΡΙΟΛΙΔΕΣ;"

Όλοι έκαναν στην άκρη, δεν ήταν άγριος συνήθως, τον είχαν συνηθίσει αλλιώς.. Τώρα τα μάτια του γυάλιζαν από το βούρκωμα, και τα χέρια του μοιάζανε δολοφονικά, όποιος ήταν εμπόδιο θα έπεφτε μπροστά του. Μόλις πέρασε σκέφτηκε πως με την αντίδραση αυτή μόλις έχασε κάνα δύο δότες, γύρισε και φώναξε:

- "Χρειάζομαι αίμα, ποιος μπορεί να δώσει αίμα;"

Δύο παιδιά στην γωνία του διαδρόμου πετάχτηκαν μπροστά.

- "Ναι ρε φίλε, τι έγινε; τι έπαθες; Εμείς θα δώσουμε.. ότι χρειαστείς"

Ο Αχιλλέας απογοητεύτηκε, δυο άτομα ήταν μαζί του και οι δύο προφανώς κομμάτια από τους μπάφους που ήπιαν για μεσημεριανό. Η κίνηση όμως θα του έμενε για πάντα. Δεν είχε χρόνο για ευγένειες, άρχισε να τρέχει.

Μόλις βγήκε από το κτίριο ένιωσε την δόνηση του κινητού του. Ήταν ο Άγγελος.

- "Έλα"
- "Δεν είναι καλά φίλε, έχει χάσει πολύ αίμα, κάτι άκουσα να λένε οι διπλανοί ότι έχασε το 20% του αίματος του σώματος της, την φέραν με σπασμούς, δεν έχει αισθήσεις, το πόδι της είναι κατεστραμμένο και το τιμόνι μπήκε στην κοιλία της." είπε ο Άγγελος με δυσκολία.
- "Τι λες τώρα ρε;; Θα γίνει καλά;"
- "Δεν ξέρουν. Θα μπει στο χειρουργείο σε μια ώρα περίπου. Θέλουν να την σταθεροποιήσουν πρώτα."
- "Έρχομαι, μη φύγεις, ενημέρωνε με."

Δεν είχε συνειδητοποιήσει πως είχε σταματήσει να τρέχει. Καθόταν όρθιος στην μέση του πάρκινγκ και το μόνο που άκουγε ήταν η καρδιά του που κάθε χτύπος της πονούσε.

Το πάρκινγκ ήταν άδειο και σκοτεινό, ο καιρός έμοιαζε σαν να τον ένοιωθε. Έφτασε τόσο γρήγορα στο αμάξι που η ανάσα του έγινε γρήγορη σαν τον άνεμο που φυσούσε. Διάβασε το μήνυμα στο κινητό του από τον Άγγελο.


Ξεκίνησε και άρχισε να παίρνει τηλέφωνα σε οικογένεια, φίλους και γνωστούς. Άλλοι δεν το σήκωναν, άλλοι λέγαν διάφορες δικαιολογίες και άλλοι είχαν πιει μπύρες την προηγούμενη και δεν μπορούσαν να δώσουν. Οι γονείς και ο αδερφός όμως απάντησαν θετικά χωρίς δεύτερη σκέψη.

Δεν μπορούσε να παρακαλάει στο τηλέφωνο και να οδηγάει. Έγραψε ένα μήνυμα που εξηγούσε την κατάσταση και το έστειλε σε όλη την λίστα τηλεφώνων. Βγαίνοντας από Αθήνα πήρε τέσσερις απαντήσεις. Ο Χρίστος, ο Γιάννης, ο Βασίλης και η Ντόρα ήταν ήδη στον δρόμο για τον ευαγγελισμό οπού θα έδιναν αίμα. Έμεναν μόνο εφτά μπουκάλια αίμα να βρει, θα τα 'βρισκε.

Το ταξίδι ήταν αγχωτικό και φάνταζε υπερβολικά αργό, κάτι που δεν ίσχυε γιατί η διαδρομή 5 ωρών βγήκε σε τέσσερις. Η ζωή ήταν ακόμη στο χειρουργείο, ο Άγγελος περίμενε απ' έξω και έστελνε νεότερα στον Αχιλλέα. Νεότερα που λέει ο λόγος, απλά έστελνε ένα "Τίποτα ακόμη, περιμένουμε" που και που.

Προσπαθούσε να σκεφτεί που βρίσκει κάποιος 7 μπουκάλια αίμα, όταν το κινητό του χτύπησε ξανά και ήταν ένα ακόμη μήνυμα από τον Άγγελο.


Ο Αλέξανδρος ήταν στα μαχαίρια με τον Αχιλλέα. Είχαν έρθει πολλές φορές στα χέρια και αυτό επειδή ο Αχιλλέας ξεκίνησε σχέση με την Ζωή, αλλά η Ζωή που ήταν ήδη με τον Αλέξανδρο, παρέλειψε να του το πει.. μέχρι που ο καημένος τους είδε μια μέρα σε άκρος ερωτική στάση στο σπίτι της Ζωής. Ο Αχιλλέας ήταν σίγουρος πως σήμερα δεν υπήρχαν έχθρες.. σήμερα και οι δύο πάλευαν για τον ίδιο σκοπό, σαν σύντροφοι στην μάχη. Τρία μπουκάλια απομένουν.

Όσο πλησίαζε στο νοσοκομείο τόσο πιο πολύ ένιωθε τον φόβο. Δεν ήταν προετοιμασμένος.. δεν είχε βρεί το αίμα. Εκείνη την στιγμή του ήρθε μια ιδέα. Έστριψε και κατευθύνθηκε προς το διαβαλκανικό νοσοκομείο. Όταν έφτασε μπήκε τρέχοντας και πήγε απ' ευθείας στο ιατρείο που δίνουν αίμα.

- "Ήρθα να δώσω αίμα για μια κοπέλα στο Τζάνειο."
- "Καθιστέ, και συμπληρώστε αυτό το έντυπο" είπε η νοσοκόμα.

- "ΟΚ, τώρα αίμα.. είναι επείγον."
- "Έχετε τρυπήσει ποτέ αυτιά, μύτη ή κάποιο άλλο μέρος του σώματος για σκουλαρίκι;"
- "Μόνο τα αυτιά."

Η νοσοκόμα σημείωσε κάτι και συνέχισε με μια άλλη ερώτηση.

- "Πόσο καιρό πριν δώσατε ξανά αίμα;"
- "Δεν έχω ξαναδώσει ποτέ μου"
- "Έχετε κάνει κάποια εγχείρηση τα τελευταία πέντε χρόνια;"
- "Ναι, ολική αφαίρεση κύστη κόκκυγα προ δύο ετών. Κάτι άλλο;"
- "Τελευταία ερώτηση. Έχετε καλή σεξουαλική ζωή;"
- "Ναι, μέχρι εχτές, τώρα η σύντροφος μου χρειάζεται το αίμα που εσείς μου καθυστερείτε, επειδή είχε ατύχημα. Θα με αφήσετε να δώσω ή θα μου στερήσετε το σεξ και την αγάπη για το επόμενο της ζωής μου;"
- "Λυπάμαι για την κοπέλα σου, πέρασε μέσα."

Ο Αχιλλέας είχε ένα θέμα με τις βελόνες.. για να του κάνουν εμβόλια τον κυνηγούσαν.. Σήμερα όμως η μόνη του σκέψη ήταν η Ζωή, που ήταν στο νοσοκομείο και ακόμη ούτε καν την είχε δει.

- "Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά."
- "Πού το ξέρεις;"
- "Είσαι πολύ καλός για να σου στερήσει κάτι που αγαπάς τόσο ο θεός."

Ο Αχιλλέας την κοίταξε νευριασμένος..

- "Αν υπάρχει θεός, γιατί η Ζωή είναι στο νοσοκομείο;"
- "Κάτσε λίγο, ηρέμησε, και μην οδηγήσεις για μια ώρα."

Πήρε τέσσερις χυμούς από τον πάγκο και έφυγε. Όταν έφτασε στο αμάξι είχε ήδη πιει τους δυο χυμούς και ξεκινούσε τον τρίτο. Θα τους χρειαζόταν, έπρεπε να αντικαταστήσει το αίμα που έδωσε, χρειαζόταν δυνάμεις και η νύχτα προβλεπόταν μεγάλη. Έτρεχε με το αμάξι, ο Άγγελος τον πήρε τηλέφωνο και του είπε πως η Ζωή χειροτερεύει και πως τα νέα από το χειρουργείο δεν είναι καλά. Έφτασε στο Γενικό νοσοκομείο και πήγε αμέσως στο ιατρείο.

- "Θέλω να δώσω αίμα"
- "Συμπλήρωσε αυτό" λέει ο γιατρός και του δίνει το ίδιο έντυπο με το προηγούμενο.

- "Πόσο καιρό έχεις να δώσεις αίμα;"
- "Δεν έχω δώσει ποτέ μου, έχω τρύπα στο αυτί, έκανα εγχείρηση κύστης κόκκυγα προ δυο ετών και η σεξουαλική ζωή μου είναι μια χαρά."

Ο γιατρός τον κοίταξε περίεργα και του είπε να καθίσει στην καρέκλα για να του πάρει αίμα. Για ακόμη μια φορά ο Αχιλλέας ένοιωσε την βελόνα να τρυπά το δέρμα του και τα επόμενα λεπτά άρχισε να ζαλίζετε. Ο γιατρός μόλις τον είδε λιγάκι χαμένο τον ρώτησε αν είναι καλά, ο Αχιλλέας όμως είπε ψέματα και χρησιμοποίησε τον φόβο του για της βελόνες σαν δικαιολογία.

Μόλις τελείωσε η αιμοληψία ο Αχιλλέας σηκώθηκε με δυσκολία και καθώς έφευγε άκουσε τον γιατρό να του λέει να μην οδηγήσει για μια ώρα.

- "Ζωή, έμεινε ένα μπουκαλάκι ακόμη, θα το δώσω στο νοσοκομείο που είσαι" παραμίλησε ο Αχιλλέας και μπήκε στο αυτοκίνητο.

Οδηγούσε και δεν σκεφτόταν τίποτα παρά μόνο την ζαλάδα του. Η λογική του έλεγε πως δεν θα 'πρεπε να οδηγάει. Δεν υπάρχει όμως λογική στον έρωτα, έπρεπε να δώσει άλλο ένα μπουκαλάκι αίμα. Το τζάνειο ήταν περίπου 3 χιλιόμετρα μακρυά.

Εκείνη την στιγμή χτύπησε το κινητό του Αχιλλέα αλλά ο ήχος δεν ήταν όπως πάντα, σαν να τελείωναν οι μπαταρίες του.. Έγειρε λίγο το κεφάλι του προς τα μπροστά και λιποθύμησε... Τον ξύπνησε το μπαμ που ακούστηκε δευτερόλεπτα αργότερα και για μερικές στιγμές ένιωθε πως πετούσε..

Τότε ξαφνικά η ζαλάδα του έφυγε, ένοιωσε πιο υγιής από ποτέ. Είδε την Ζωή, μπροστά του.. με χαμόγελο στα χείλη και μια σαγηνευτική σπίθα στα μάτια. Πίσω της διέκρινε μόνο ένα φως, κατάλευκο.. Η ζωή του έγνεψε.

- "Περίμενα να έρθεις, όχι τώρα όμως.. νόμιζα πως θα έπαιρνε καιρό μέχρι να σε ξαναδώ.."
- "Θα 'μαι πάντα μαζί σου αγάπη μου, δεν θα φύγω ποτέ ξανα..."
- "Έχεις μια αιωνιότητα να το αποδείξεις" είπε η Ζωή χαμογελώντας και γύρισε προς το φως.

Ο Αχιλλέας είχε καταλάβει, ήταν στο μονοπάτι του θανάτου. Η μέρα που, σε ένα κρύο χειρουργείο, έφυγε το πλάσμα που τόσο πολύ αγαπούσε.. ήταν η ίδια μέρα που έφτασε και αυτός στο ξεχείλισμα της ζωής, ακουμπώντας το κεφάλι του στην παγωμένη άσφαλτο.

Και τότε γέλασε, και άρχισε να τρέχει προς την Ζωή φωνάζοντας: